Ann Vervoort

“Een tentoonstelling:  Ik heb de gewoonte om mijn erkentelijkheid, een verjaardag … te uiten met een zelfgemaakte kaart.

In de loop van de jaren kreeg ik dan reacties zoals: dat kind heeft talent, je moet iets doen met je tekeningen, naar de tekenacademie gaan …  De laatste drie jaar is er dan stilletjes aan iets gegroeid. Ik had verschillende materialen verzameld (gekregen), en ik kwam in contact met Paula Scholiers.  Zij stelde me de vraag of er tekeningen mochten worden opgehangen.  Er is dan opnieuw wat tijd overgegaan, tot in 2015 de vraag kwam om in de gang van het rusthuis St. Elisabeth tentoon te stellen.  

Ik wil Paula Scholiers speciaal bedanken om achter deze uitvoering te staan. Zij zorgde voor de omkadering. Zij is een enthousiaste en begeesterde vrouw. Wij zijn samen geïnterviewd over onze eerste ontmoeting en wat er daarna tot stand is gekomen. Wij gaan zeker nog dingen samen doen.  Ik dank ook het OCMW voor het uitlenen van de kaders, het gebruik van een werklokaal en de mogelijkheid om twee maanden de gang van het rusthuis te tooien met 30 schilderijen van mij.

Stroomversnelling

2015-2016 haalde ik alles uit de kast. Zocht uit, tekende, vond mijn weg in het schilderen, en ook klei werd mijn ding. Ik postte mijn werk op sociale media, waar opnieuw aanmoedigingen volgden: jij moet dringend tentoonstellen, jij bent een artiest, jij kan een galerij openen. Ik kon toen al melden dat deze expositie eraan kwam. Het verwondert me. Er is een reactie die me blij maakt: “je ziet direct dat het van jou komt”. Het is mijn manier om “kleur, een goed gevoel, een reactie op maatschappelijke triestheden” te uiten.

Iedereen vindt wel zijn weg in het leven. Als ze me nu zeggen dat ik mijn weg heb gevonden, goed bezig ben … In alles heb ik wel een pad gevonden door ontmoetingen, mensen die me interesseerden, op het werk, in ziekenhuizen, tijdens workshops … Het is een vervolgverhaal waar ik in mijn werken laat zien waar ik van hou, wat me raakt, wat me verdrietig maakt, en vooral ook de kleur in mijn leven, de lach die ik doorheen alles nooit verloren ben.”

Ann(eke) Vervoort